اهل منزل

   اهل منزل مددی,

   کلبه مان تاریک است.

   دیر وقتیست که بهر شادی,

   لب خود نگشودیم.

   همتی تا که یکی پنجره ای,

   رو به خورشید خدا بازکنیم.

   تا که شاید نوری,

   روشنی بخش شود محفل ما.

   یا نسیم عشقی,

   بوزد بر دل ما.

   نتوان زیست چنین,

   کوششی باید کرد.

   گر چه در ظلمت ودر تاریکی,

   تن ما گشته نحیف.

   لیک امیدی هست.

   پس به پا باید خاست,

   ودر اندیشۀ یک پنجره بود.

20/7/2008....نروژ