از بس نگاه مستت دل می برد زدستم

    بیتاب و  بی قرارم   ای دلربای مستم

    بردی  دلم  به یغما ، آواره ام   نمودی

    باز آ که از فراقت در شهرتان شکستم

    از من رخت مپوشان ای عشوه گر ببازی

    تا با  تو  هم  بگویم  دیوانه ی   تو هستم

    شبها  بیاد  رویت  بیدارم  و  سحرها

    با تار دل زنم من عهدی که با تو بستم

    شعر و شعور شادی با غمزه های نازت

    دیگر  ندانمی  من   زیرا  زهم   گسستم

    افسانه ام نمودی ، دیوانه ام نمودی

    بار دگر حبیبم در گوشه ای نشستم

    هستی طبیب دردم،  ای دلستان جانم

    بگشا گره ز کارم ای دلبرم که مستم

    هستم رضا رضایی با درد بی نوایی

    دیگر به جز حبیبم دل بر کسی نبستم

    م-فرزاد 25/2/76  شیراز