قدم دوست

    آن کس که کند جان به فدای قدم دوست

    جان کندن اودرقدم دوست چه نیکوست

    بالای  بلندش همه لطف است و   کرامت

    ابروچوکمان.غنچه دهانست ونکوروست

    مویش چوشب تار بلند است و  سیاه است

    صد همچومنی کشته ی آن خنجرابروست

   از سیرت اوگوی که پاکست ولطیف است

   لطف وکرمش شامل هر ذره ز هر سوست

   آن غنچه دهان خنده کنان دل ز همه برد

   بر لوح دل ما همگی نقش پری  روست

   ما  بهر  تماشاش   شب  و   روز   نداریم

   برمانظرش گرکه فتد خوب وچه نیکوست

  فیروز چو منظرگه چشمت بجز او نیست

  آخر بنماید به توخود.چونکه نکو خوست