محمد فرزاد

              هجران

     تا که  نامت  بشنیدم  ز طرب  حیرانم

     رخ چو بر خاک نهم مستم و سرگردانم

     خوشترین لحظه ی هشیاری من در شب و روز

     بود آن  لحظه  که  نامت  چو  غزل  می خوانم

     چون شوم آتش و پر شعله شوم در دو جهان

     گر تو  خواهی ز  کرم ، نم نم  یک  بارانم

     ندهم جان به کسی تا که نخواهی ای دوست

     دلبرا  بهر  تو   من  آتش  و  هم   طوفانم

     هر چه دارم همه از لطف تو باشد آری

     مستم و شاد و غزلخوانم و  بی  سامانم

     سالها  در  طلبم  تا  به  وصالت  برسم

     چه کنم با که بگویم که در این هجرانم

     عمر من نیست مگر یک خبر از جلوه ی تو

     جلوه ها   می کنی   ای   با  خبر  از  پایانم

     با رضای تو رضا هستم از این سوز و گداز

    هر  چه  هستم  ز تو  دارم  که چنین سوزانم

     م-فرزاد

    مرودشت    14/3/87 شب