محمد فرزاد متخلص به رضائی

         جلوۀ دوست 

   همت  ای دوست  که دنیا همه دیوانه ی توست

   کوه و صحرا همه از جلوه ی مستانه ی توست

   تا طربناک  شود این   دل  سرگشته ی  ما

   هر کجا سیر کند جوشش میخانه ی توست

   به  تمنای  لبت  روز  و شب  ای  بنده  نواز

   آتش افتاده بر این خانه که پروانه ی توست

   هر  کجا  سیر   کنم  جز   تو   نباشد   ساقی

   ساغری نوش کنم ، این می پیمانه ی توست

   شود  عریان  تن  و  جان  تا  که  ببیند  خود را

   بعد از آن محو شود کین همه کاشانه ی توست

   خود  تو  گفتی که خریدار  شوی  عشق و نیاز

   این همه عشق و نیاز از رخ جانانه ی توست

   هر  چه دیدم  همه  از   آتش   عشق   تو  بود

   گرمی و نور و حرارت همه از خانه ی توست

   عجبا  باده فروشی   کنی و  شهره  شوی

   باده نوشی من از ساغر دردانه ی توست

   تا  رضا  گشت   دلم   تا  که    رضایی    باشم

   هرچه کردم همه از سجده ی شکرانه ی توست