dgffsh  

www.dashtak.com

به سایت دشتک ابرج خوش آمدید

 

 

 

 

نظرات شما

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 این شعر متعلق به روستا /شهرویا کشوروهمچنین زمان خاصی نیست. بودند کدخدایانی/فرمانروایانی ویا.............که به مردم خود خدمت کردند و نام نیک از خود به یادگار گذاشتند. بودند گر چه اندک بودند. در مقابل بقیه از هیچ ظلمی فرو گذاری نکردند.چه چوب ها که بر گردۀ مظلومین شکسته نشد.چه بسیار کودکان /زنان ومردانی با شکمهای گرسنه سر بر بالین نهادند تا شکم  عده ای فربه شود.   این شعر را تقدیم میکنم به همۀ مظلومان گذشته /حال وآیندۀ تاریخ. یا حق

 

 25/3/87

 

 

 

کدخدا

 

یاد دارم کدخدایی داشتیم

سرور پر مدعایی داشتیم

 

کدخدایی خود پرست وبی بدیل

مغزچون گنجشک وهیکل همچو فیل

 

عده ای نادان به خود جمع کرده بود

شادی مردم چو ماتم کرده بود

 

او به بالا بود وهم کرسی نشین

خلق در پیشش نشسته بر زمین

 

هر زمان وقت سخنرانی شدی

خلق باید جمع در آنی شدی

 

گر نیامد کس و یا معذور بود

سالها آسایش از او دور بود

 

هرزمان او سوی هر برزن شدی

سوی او باید که مرد وزن شدی

 

از سیاست اقتصاد و از نجوم

هم ز بحروبر واز کل علوم

 

او سخنهای فراوان میزدی

در پناه جور جولان میزدی

 

اهل مکروحیله وتزویربود

گرگ بودوهمچو روبه پیر بود

 

مردمان از بیم شلاق کلفت

مپذیرفتند آن حرفهای مفت

 

کدخدای آنور وآن سوی آب

بود دشمن ظاهرا با این جناب

 

لیک پنهان ارتباطی داشتند

 مجلس  نقل ونباتی داشتند

 

بهرخالی کردن خوان کسان

بهر دزدی از فقیرومفلسان

 

هر کدام راهی وکاری داشتند

اشتهای بی شماری داشتند

 

هر زمان دعوا ویا برخورد بود

مدعی بودی که از ما برد بود

 

روز وشب بودش همه ورد زبان

من بهشتی ساختم بهر کسان

 

گرنباشم من همه بیچاره اید

بر درودشت ودمن آواره اید

 

گفت هستم من شما را مقتدا

مالک جمله شما بعد از خدا

 

زندگی بی من شما را شب شود

دل پریشان تن اسیر تب شود

 

روزها وماها وسا ل بود

زندگی ما بدین منوال بود

 

عاقبت روزی عجل ازدررسید

کدخدا سوی جهنم پرکشید

 

نی زمین وآسمان ویرانه شد

نی کسی ازهجراودیوانه شد

 

هر که سوی کبروخودکامی رود

بعد از او نامش به بدنامی رود

 

مردمان اهل تزویر و ریا

هرکه کرده ظلم بر خلق خدا

 

عاقبت منزل بود زیر زمین

چون اجل بنشسته است اندر کمین

 

 

 

 

 

 

به دشتک خوش آمدید