www.dashtak.com

به سایت روستای دشتک ابرج خوش آمدید

تماس با ما firouzbashiri@hotmail.com نظرات شما   صفحه اول.

 ...........................................................................................................................

من و سنگی که پرتاب نشد

 

در حدود ده سال پیش به اتفاق خانواده سفری داشتم به شرم الشیح در کشور مصر.شرم الشیخ در جنوب صحرای سینا قرار دارد.در جنگ شش روزه ی اعراب و اسرائیل به وسیله ی اسرائیل اشغال شد.اما در آخرین جنگ بین مصر و اسرائیل،مصریها این صحرا را از دشمن باز پس گرفتند.اکنون شرم الشیخ به یک مکان گردشگری تبدیل شده است.سالیانه تعداد زیادی گردشگر از سراسر دنیا، خصوصا اروپا و آمریکا از این شهر دیدن کرده و از گرما و آفتاب آن در فصل زمستان استفاده می کنند.معمولا تعدادی ازگردشگران در سفر خود سری هم به قاهره برای دیدن اهرام ثلاثه و سری هم به کوه طور که در وسط صحرای سینا قرار دارد می زنند.بازدید کنندگان کوه طور معمولاً مسیحی و یهودی‌ها هستند.کمتر مسلمانی رنج بالا رفتن از کوه طور رابه جان می خرد.برای یهودی‌ و مسیحی‌ این کوه بیشتر مقدس است تا ما مسلمان‌ها.در کتاب عهد قدیم و عهد جدید(تورات و انجیل)آمده است که ده فرمان در این کوه بر موسی نازل شد.در پایین کوه، بر صخره ای شکل گاو مانندی را می‌توان دید.می گویند این نقش گوساله ی سامری است.گوساله ی سامری گوساله ای است که بعد از طولانی شدن سفر موسی، قوم بنی اسرائیل آنرا از طلا ساخته و به جای خدای موسی(یهوه)به پرستش آن روی آوردند.ما هم از روی کنجکاوی تصمیم گرفتیم سفری به کوه طور داسته باشیم.با یک راننده ی مصری به نام حافظ که چند باری با او اینطرف و آنطرف رفته بودیم قرار گذاشتیم.مسافرین و زائرین کوه طور ساعت سه نیمه شب باید شروع به بالا رفتن از کوه کنند ،و در آن فصل در ساعت شش و نیم در قله ی کوه طلوع آفتاب را تماشا کنند.حافظ یک ساعت دیر رسید.ما ساعت چهارصبح به پایین کوه رسیدیم.رسیدن به قله برای یک انسان معمولی در حدود سه و نیم ساعت وقت لازم است و برای پیرها و زائرین مریض وقت بیشتری لازم است.ما یک ساعت وقت کم داشتیم.اینجا بود که رگ دشتکی هر چهار نفرمان به جوش آمد، و راه سه و نیم ساعته را در دو و نیم ساعت طی کردیم.و ما جزو اولین کسانی بودیم که به قله رسیدیم.به علت سرمای زیاد خود را با پتوی اجاره ای پیچیدیم.یهودی ها و مسیحی‌ها هر کدام سرود مذهبی خود را سر داده بودند.و ما هم گوشمان به سرود آن‌ها و چشممان منتظر طلوع آفتاب بود.براستی که طلوع آفتاب زیبایی بود.در هنگام رفت و برگشت بارها و به فاصله ی کم از طرف پست بازرسی نظامیان مصری مورد سئوال قرار می گرفتیم،و چون می‌دانستند که ما ایرانی هستیم و با پاسپورت نروژی سفر می‌کنیم ما را معطل نمی کردند.در حین سفرصحبت‌های زیادی  با حافط داشتم.از جمله اینکه من از او حواستم که مارا به مرز اسرائیل ببرد.قصد داشتم که سنگی به طرف اسرائیل پرتاب کنم.حافظ بعد از خندیدن گفت که ما اجازه ی ورود به آن منطقه را نداریم.پست های بازرسی به ما اجازه نخواهند داد.خلاصه آنروز من به آرزویم نرسیدم.امروز که به ده سال پیش فکر می‌کنم می بینم،اگر هم به آن آرزو رسیده بودم باز هم چیزی تغییر نمی کرد.این یهودی های بیچاره ابزار دست کسانی هستند که به نفت ارزان نیاز دارند.کارخانه های اسلحه سازی کشورهای صنعتی شب و روز در حال تولید جنگ افزار هستند.آنها بدون نفت و بدون پول این جنگ افزارها سقوط خواهند کرد.مردم خاورمیانه باید یا در حال جنگ و یا در حال آماده کردن خود برای جنگ باشند.باید از شام شب کودک خاور میانه‌ای گرفته و برای خرید جنگ افزار تقدیم کارخانه ی اسلحه سازی شود.و هر از چند گاهی جنگی بی سر انجام راه بیندازند و گلوله ها را بر سر یکدیگر بریزند و دوباره شروع کنند به خرید جنگ افزار جدید.اسرائیل آلت فعلی بیشتر نیست.مثل خیلی از رهبران کشورهای خاورمیانه.اگر اینهم(اسرائیل) نباشد،یکی دیگر خواهند تراشید

اخیرااعلام شده که آقای احمدی نژاد می‌خواهد سفری به لبنان داشته باشد.و قصد دارد سمبولیک سنگی به طرف اسرائیل پرتاب کند.ما که ده سال پیش موفق به این کار نشد یم،تا ببینیم ایشان چه خواهند کرد.فقط امیدوارم سنگشان به خاک اسرائیل برسد.اگر از راه دور بخواهد سنگی پرتاب کند،بیم آن می‌رود که در خاک لبنان فرود آید و شاید لبنانی بیچاره‌ای در حال عبور باشد.انصاف نیست سر دوستان را شکستن.اگر از نظر امنیتی صلاح نیست که به مرز نزدیک شوند،پیشنهاد می‌شود که از قلاب سنگ استفاده کنند.ما روستایی ها متخصص در امور قلاب سنگ هستیم.می توانیم بدون مزد و منت تجربیات و تخصص خود را در اختیار ایشان قرار دهیم.و تضمین می‌کنیم که سنگ به هدف اصابت کند.چراکه ما مرد عملیم نه حرف

 

نوزدهم مرداد ماه 1389 خورشیدی

فیروز بشیری