|
صد رنگ ها
بس غمینم ازدروغ و مکر و از نیرنگ ها
عدل و انصافی نباشد نزد این صد رنگ ها
ذ ره ای رحم ومروت در دل این قوم نیست
بر سر مردم روا دارند چوب و سنگ ها
جای شادی محفل مردم شده ماتمکده
بر سر مخلوق بشکستند عود و چنگ ها
روز وشب گویند ما هستیم مرد عدل وداد
لیک از انصاف دورند،جملگی فرسنگ ها
می زنند هر روز سازی با دم ناساز خود
گشته دلها پر زغم از این همه آهنگ ها
جاهلان بر عاقلان قوم آقایی کنند
خون به دل گردیده اهل علم وبا فرهنگ ها
لکه ی ننگند بر دامان مخلوق خدا
می زنند بر مردمان پاک هردم انگ ها
عاقبت ،فیروز، تاریکی به پایان میرسد
پاک گردد دامن مخلوق از این ننگ ها
|
