|
سفرۀ درویش
آی مردم
سفرۀ درویش خالیست ز نان
کودکانش همه شب
خواب نان می بینند
نان خشکی اگر یافت شود
سر آن دعواهاست
پیرهن مندرس است
وبه پا کفشی نیست
مادر هر روز به فرزندانش
وعدۀ نان بدهد
لیک درویش به شب
باز هم دست تهی می آید
ما همه در خوابیم
شود آیا روزی
که از این بیخبری
همه آگاه شویم.
26/1/87
|
|
