واعظ وفقیر

مرد  غمین بود  و بهر سو روان

داشت به دل حسرت یک لقمه نان

توشه و کاری وجایی نداشت

بهر تن خویش قبایی نداشت

روز وشب اندر پی یک لقمه نان

بر سر هر برزن و کویی روان

لیک به جز غصه نصیبی نبود

با  همه ی  درد  طبیبی  نبود

بود یکی روزی  از این  روزها

داشت به دل سوز، بسی سوزها

واعظی آمد به سویش در گذر

کرد دهان باز به توپ و تشر

گفت ،بگو مذهب  و آیین  خود

زود بیان کن روش و دین خود

گو که چه کس حق،چه کس باطل است

آن چه رهی هست  که بی حاصل است

قبله ی بر حق تو سویش کجاست

آن چه رهی هست که راه خداست

از چه سبب وقت نماز و دعا

غایبی  هر روز  ز  بیت خدا

لب به سخن  باز نمودی فقیر

گفت رهایم بکن ای مرد سیر

تا که بدیدم تن و کوپال تو

زود شدم آگه از احوال تو

چونکه ترا غصه وهم درد نیست

آن رخ تو چون رخ من زرد نیست

سفره ی نانت پر و  عالی بود 

لیک  مرا سفره ی  خالی  بود

خانه ترا هست و لباست بجاست

مسکن من کوچه و بازار هاست

آیی و  پرسی  تو ز آیین من

از روش وقبله و از دین من

سفره ی نان قبله و دین من است

آنچه در او هست  یقین من است

شخص که محتاج به یک نان بود

او ز درون  خالی  از  ایمان بود

دست  بدار  از من  زار و اسیر

موعظه کن بهر شکم های سیر

1387/11/9